W celu prewencji i regeneracji warto przyjmować Fitotabletki Biofiton Zdrowe Nerki zawierają surowce roślinne, których działanie ukierunkowane jest na:
1. UŁATWIANIE ODDAWANIA MOCZU. Substancje biologicznie czynne zawarte w zielu rdestu ptasiego, zielu skrzypu polnego, kwiecie czarnego bzu i nasionach kopru posiadają silne właściwości moczopędne, przez co wspomagają wydalanie z organizmu nadmiaru płynu.
2. OCZYSZCZENIE. Substancje biologicznie czynne zawarte w zielu rdestu ptasiego i zielu skrzypu polnego sprzyjają rozpuszczaniu i usuwaniu piasku oraz kamieni z nerek i pęcherza moczowego, oczyszczając układ moczowy z toksyn.
3. ŁAGODZENIE PODRAŻNIEŃ Substancje biologicznie czynne zawarte w liściach borówki brusznicy, kwiecie rumianku, zielu uczepu i liściach mięty pieprzowej redukują podrażnienia układu moczowego.
4. POPRAWĘ FUNKCJONOWANIA UKŁADU MOCZOWEGO. Zintegrowane działanie wszystkich roślin pomaga przywrócić prawidłowe funkcjonowanie całego układu moczowego.

 

NERKI

Tak jak w efekcie procesu spalania powstaje popiół, tak w procesie przemiany materii w organiźmie człowieka tworzą się różne toksyny. Jedną z nich jest amoniak – substancja bardzo toksyczna. Gdyby specjalne, bardzo misternie rozmieszczone systemy nie neutralizowały go i nie usuwały z naszego ciała, doszłoby do poważnego zatrucia organizmu.

Amoniak przekształca się w komórkach wątroby w nietoksyczny związek zwany mocznikiem, zaś wydalany jest w wyniku nieustannej działalności nerek. Ich znaczenie dla funkcji życiowych człowieka nie ogranicza się jednak tylko do tego. Nerki regulują w komórkach i tkankach ilość płynu oraz stężenie rozpuszczonych w nim soli sodu, wapnia, fosforu oraz innych ważnych biologicznie substancji. W ten sposób nerki spełniają bardzo odpowiedzialną funkcję – uwalniają organizm od trucizn i pomagają podtrzymywać równowagę biochemiczną jego wewnętrznego środowiska.

Nerki to parzysty organ. Są one umiejscowione po obu stronach kręgosłupa, nieco poniżej przepony. W nerce wyróżniamy cienką warstwę zewnętrzną, zwaną korą oraz warstwę wewnętrzną, czyli – jasną, która ma formę piramidek i stanowi główną masę organu. Warstwa korowa składa się z ciałek nerkowych, których jest około dwóch milionów w obu nerkach – nie wszystkie z nich działają jednocześnie, lecz ich aktywność uzależniona jest od potrzeb organizmu. Każde ciałko nerkowe składa się z kielichowatej dwuściennej kapsuły i kłębuszka leżących w niej włosowatych naczyń tętniczych. Na dnie kapsuły ma swój pocżątek wąski kanalik. Na początku posiada on dziwny poskręcany kształt, następnie przechodzi w długą prostą rurkę, by na końcu trafić do górnej części piramidki. Tutaj w warstwie wewnętrznej tworzy pętlę, a następnie zawraca. Zbliżając się do warstwy korowej kanalik ponownie wielokrotnie się skręca.

Wszystkie te elementy – ciałka nerkowe – kanaliki kręte pierwszego rzędu, proste rurki z pętelką kanalików drugiego rzędu tworzą razem roboczą strukturalno-funkcjonalną jednostkę nerki, która nazywa się nefron.

Jak działa nefron? Do kłębuszka włosowatych naczyń tętniczych znajdujących się w kielichowatej dwuściennej kapsule krew płynie szeroką arterią, zaś wydostaje się stamtąd przez wąskie naczynie krwionośne. Ze względu na różnice w przekroju naczyń krwionośnych ciśnienie krwi w naczyniach włosowatych jest zawsze podwyższone. To z kolei warunkuje przejście (wydalanie) wody, soli i niektórych substancji organicznych, w szczególności mocznika, z krwi przez ścianki naczyń włosowatych do jamy kielichowatej kapsuły. Odfiltrowany w kapsule tak zwany mocz pierwotny trafia do kanalików krętych pierwszego rzędu, przechodzi przez pętlę i wraca do kanalików krętych drugiego rzędu. Jednak w drodze tej zachodzą w nim bardzo istotne zmiany. Rzecz w tym, że naczynie tętnicze odprowadzające krew z kłebuszka naczyń włosowatych następnie znówu wpada do naczyń włosowatych, które gęstą siecią oplatają zarówno kanaliki, jak i pętlę nefronu. Przechodząc tą drogą mocz pierwotny zwraca do krwi w naczyniach krwionośnych znajdujących się wokół nefronu dużą część wody, całą glukozę i szereg innych związków chemicznych niezbędnych do odżywiania komórek organizmu. W rezultacie w nefronie tworzy się tak zwany mocz wtórny o wiele bardziej skoncentrowany niż pierwotny. Trafia on do osobnej cewki zbiorczej; każda taka cewka łączy w sobie kilka nefronów. Przez cekwi zbiorcze mocz nieprzerwanie wlewa się do miedniczki nerkowej znajdującej się u wejścia do nerki, czyli w tym miejscu, gdzie pośrodku ciałka nerkowego w kształcie fasoli znajduje się wgłębienie. Miedniczka nerkowa przechodzi bezpośrednio do moczowodu – wąskiej elastycznej rurki, a oba moczowody – drogi wyprowadzające mocz z nerek – wchodzą do pęcherza moczowego. Pojemność tego zbiornika wynosi od 200 do 600 mililitrów, jednak może się on powiększać. Kiedy pęcherz napełnia się, poprzez drogi nerwowe zaczynają do centralnego układu nerwowego docierać sygnały na temat jego podrażnienia.
Tak wygląda skomplikowana droga niepotrzebnych, będących balastem substancji, od których krew uwalnia się dzięki działalności nerek. Ich aktywność jest wyjątkowo wysoka. Naukowcy szacują, iż na jednostkę swojej masy nerki otrzymują 50 razy więcej krwi niż cały organizm. Średnio na dobę przechodzi przez nie 1800 litrow krwi. Jest to ilość ogromna, jeśli wziąć pod uwagę, że w organiźmie człowieka znajduje się tylko 5 litrów krwi. Tylko przy takiej intensywności pracy, wydzielając w ciągu doby 1,5 litra moczu, nerki są w stanie oczyścić komórki naszego ciała ze szkodliwych substancji. Właśnie dlatego tak ważne jest, by chronić je od wszelkiego rodzaju chorób.

CHOROBY NEREK
Najczęściej spotykane choroby nerek to różnego rodzaju stany zapalne nerek i nerczyce. Porażają one różne części tkanki nerkowej.
Zapalenie nerek pojawia się zazwyczaj jako powikłanie po przebytych chorobach zakaźnych takich jak angina, szkarlatyna, różyczka. Przy tym z reguły pierwszym czynnikiem wyzwalającym chorobę jest silne wychłodzenie ciała.

Przyczyny nerczyc mogą być bardzo różne: zatrucia, zwłaszcza chlorkiem rtęci, długotrwałe stosowanie silnych leków. Często choroby nerek związane są z uszkodzeniem naczyń krwionośnych i zaburzeniami krążenia krwi.

Kłębuszkowe zapalenie nerek
Ostre i przewlekłe kłębuszkowe zapalenie nerek to zapalenie kłębuszków nerkowych z ogniskiem pierwotnym. Pod względem długotrwałości oraz prognoz zaliczane jest ono do najcięższych chorób nerek – prowadzi do ich niewydolności. Objawy tej patologii są bardzo zróżnicowane: obrzęki, nadciśnienie tętnicze, zmiany w moczu, anemia (niedokrwistość). W miarę rozwoju choroby nerki przestają efektywnie oczyszczać krew z toksyn i w organiźmie dochodzi do ich nagromadzenia.

Odmiedniczkowe zapalenie nerek
Odmiedniczkowe zapalenie nerek to choroba zapalno – infekcyjna powodowana wniknięciem bakterii do miedniczki nerkowej oraz tkanki nerki. Może występować w formie ostrej (temperatura, osłabienie, ból w okolicy lędźwiowej, uczucie pieczenia podczas oddawania moczu) oraz w formie przewlekłej (okresy zaostrzenia procesu chorobowego).

Przewlekłe odmiedniczkowe zapalenie nerek to przewlekły stan zapalny śródmiąższowej tkanki nerek powodowany przez infekcję bakteryjną. Przebieg tej choroby jest długotrwały (trwa latami). Przy dwustronnym procesie w końcowym stadium rozwija się przewlekła niewydolność nerek. W profilaktyce ostrego i przewlekłego odmiedniczkowego zapalenia nerek duże znaczenie ma walka z infekcjami, usunięcie przyczyn zaburzających prawidłowy odpływ moczu, szczególnie staranne przestrzeganie zasad higieny.

Zapalenie pęcherza moczowego
Zapalenie pęcherza moczowego to zapalno-bakteryjna choroba śluzówki pęcherza moczowego oraz cewki moczowej bardzo często występująca u kobiet (5 na 10 kobiet w którymś momencie swego życia cierpi na tę chorobę) i rzadko u mężczyzn, dlatego też jest uznawane za chorobę kobiecą. Stan zapalny powoduje z reguły bakteria znana jako E.coli, która zagnieżdzą się w pochwie, a następnie dostaje się do cewki moczowej, przez którą przepływa mocz. Dostając się do dróg moczowych patogen powoduje stan zapalny i związane z nim objawy: częste i bolesne oddawanie moczu, uczucie ciężkości lub bóle skurczowe w dolnej części brzucha. Przewlekłe zapalenie pęcherza moczowego nierzadko towarzyszy przewlekłym chorobom nerek.